Schrapen in de WIA

Berooid zit hij thuis. Een uitkering van 5.320 euro per jaar, 420 euro bruto per maand. Op zijn 35ste had Erik zich opgewerkt naar een leuke positie en hij ver- diende een mooi salaris. Vrouw, twee kinderen, keurige woning en twee auto’s.

Zondag ’s morgens hardlopen, vaste prik. Ook die bewuste zondag. Na die zondag werd het nooit meer zoals het was. Er knapte iets. Dusdanig dat werken geen optie meer was. Dokter, ziekenhuizen, bedrijfsartsen, alternatieve helers, niets hielp. Zowel zijn werkgever als hijzelf investeerde fiks in zijn herstel. Pijnlijk was ook de terugval van 30 % in zijn inkomen na 1 jaar ziekte. Zijn werkgever betaalde het eerste jaar 100% door en het tweede jaar 70% conform de cao.

Na bijna 2 jaar ziekte werd de WIA aangevraagd. Eigenlijk had Erik geen idee wat dat betekende. Hij had nog steeds de moed niet opgegeven en rekende op herstel. Zijn LGU zat in ieder geval goed, vertelde de casemanager hem. LGU? Loon gerelateerde uitkering. Op grond van zijn arbeidsverleden en zijn leeftijd van 35 jaar had Erik 17 maanden lang de zekerheid van een inkomen van 70% van zijn laatst verdiende loon.

De verplichte WIA keuring bij het UWV was een koude douche. IJskoud. Erik werd voor 50% afgekeurd en viel, net als de meeste mensen, in de categorie 35-80% arbeidsongeschikt. Niemand had Erik verteld dat na de LGU-periode een inkomenseis geldt om aanspraak te kunnen maken op een loonaanvul- lingsuitkering die net zo hoog is als de LGU. Hiervoor moet Erik tenminste 50% van de vastgestelde restverdiencapaciteit uit arbeid verdienen. Dat lukte maar niet. Erik zakte terug naar een uitkering van 35% van het minimumloon. € 420,- bruto per maand. Onder bijstandsniveau. Erik mocht zijn zuurver- diende huis gaan ‘opeten’. Een bijstandsuitkering kreeg hij niet.

Het zou anders zijn geweest als Erik volledig was afgekeurd, dat wil zeggen voor 80-100%. In dat geval was er niet zo’n enorme teruggang in zijn inkomen geweest. Hij had dan namelijk ook na de LGU periode een uitkering gekregen van 70% van zijn laatst verdiende inkomen.Was hij daarnaast ook nog eens duurzaam arbeidsongeschikt bevonden, dan was deze uitkering zelfs 75% geweest tot aan de AOW leeftijd.

Erik is geen uitzondering. Wij merken dat werknemers de financiële risico’s van de WIA niet kennen. Ook de werkgever is zich hier vaak niet van bewust. Onze casemanagers kunnen zowel werkgevers als werknemers voorrekenen wat de financiële consequenties kunnen zijn.

En Erik? Erik krijgt het niet alleen warm van de felle voorjaarszon.

Geschreven door: Rik Nijkamp