“Onze” Carien op weg naar Sotsji

Op oudejaarsdag is ie begonnen, mijn weg naar Sotsji. Langzaam sijpelt de adrenaline uit mijn lijf en realiseer ik me steeds meer diep van binnen dat ik onderweg ben naar Sotsji. Ik vraag me dan ook snel af hoe die weg eruit ziet. Is er een standaard kaart die de weg beschrijft, of is er een kookboek dat voorschrijft welke ingrediënten de reis langs die weg moet bevatten? Ik google helaas geen geplaveid pad, maar ik zal zelf mijn weg naar Sotsji moeten bepalen.

Mijn weg
Vanuit allerlei hoeken komen de best gemeende adviezen. Wat ik het meeste hoor is: blijf bij je 'ding', doe zoals je het tot nu toe deed, verander niet teveel en nog veel meer min of meer goed bedoelde raad met een wat 'conservatief' tintje. Maar ik houd helemaal niet van altijd hetzelfde, althans ik houd wel van structuur maar er moet wat te beleven zijn. Een beetje nieuw, een beetje oud en ik zal me richting topvorm kunnen ontplooien.

Dus ergens weet ik wel welke ingrediënten ik mee moet nemen op reis. Maar moet ik ze wel meenemen, of ik moet ik ze juist elders vinden? De vraag is, blijf ik thuis bij man en kind als altijd of ga ik op avontuur met in mijn hart man en kind? Vooral dat laatste lijkt voor mij wichtig. Een beetje nieuw en een beetje vertrouwd. Ik besluit op pad te gaan om mijn weg richting Sotsji te vervolgen.

Tenerife
Per vliegtuig reis ik af naar Tenerife. Even geen schaatsen, geen winter, geen bekende omgeving maar warmte. Warmte van de zon, van het geluk om met de wind door mijn haren aan het strand te zitten en warmte van de vriendelijke BAM-jongens waarmee ik mag trainen. Op de kamer word ik ontvangen door een fles hotelchampagne en direct uitgenodigd voor een fietsritje langs lava keien met wapperende palmbomen. 't Wordt een mooie fietstocht en in het ritme van een perfect getimede locomotief draai ik mijn intervalletjes, berg op, berg af onder andere over een van de laatste stukjes nog onontgonnen bouwgebied.

De volgende dag aan het ontbijt kijk ik eens rustig om me heen en vraag me af welke weg al deze vijfenzestig plus, naar Gloria VanderBilt 'stinkende' dames vandaag zullen gaan bewandelen. Waarschijnlijk bewandelen deze dames hun weg niet zelf, maar hebben ze het reisbureau de keuze voor hun route laten bepalen. Over een uur staat de bus klaar, veertig glimlachende 'ouderen' stappen in voor hun reis naar El Teide.

Laat een reis naar El Teide nou bepaald geen saai ritje zijn. Met de meest gelouterde maar ook gevreesde chauffeur en reisleider die de schaatswereld bezit, een fantastische onderneming die ik in mijn road to Sotsji niet had willen missen. Gas er op zal ervan de achterbank niet klinken, wel laat ik af en toe wat ohhh en ahhh ontglippen. Intrigerend mooi onze reis door de krater van deze vulkaan. Behalve mooi vind ik het er ook unheimisch, een spannend gevoel in mijn buik wanneer de wolken tot onderaan de krater reiken en we ons in een 'spooky' film bevinden. Heerlijk, ik word er stil van en geniet.

De juiste weg
Nu weet ik het zeker, ik heb de juiste weg gekozen. Een beetje vertrouwd en een beetje nieuw. Met een glimlach op de achterbank rijden we terug naar Los Christianos. Morgen weer fietsen, nog twee dagen in de zon en warmte. Dan weer terug naar de meer standaard schaatsingrediënten; thuis en een vertrouwde marathon in Tilburg gevolgd door een nieuwe afslag richting zuid Duitsland in het verschiet. Mijn road to Sotsji, ik geniet!

Geschreven door: Rik Nijkamp