Met haar reizen in mijn hoofd

Met haar reizen in mijn hoofd, steek ik vlaggen in de aarde. 

Wat niet veel mensen weten is dat marathonschaatsers in de zomer hard doortrainen. Eigenlijk harder dan in de winter. De dagen worden langer, maar er is ook meer rust in de kop om jezelf te ontwikkelen. En dat is waar ik graag de tijd voor neem. Grenzen opzoeken en overschrijden, fysieke en mentale klappen krijgen, maar vooral terugslaan. De bedoeling is dat we in oktober gewapend ten strijde trekken. En dat gebeurt dan ook vaak: als hongerige leeuwen jagen we op snelle rondetijden. Sommigen van ons iets te gejaagd, met als gevolg het einde niet te halen. 

De kunst om het einde van het seizoen te halen is een zoektocht tussen belasting en belastbaarheid. Dit vindt vooral plaats in de zomer. Op de vraag hoe we op zoek gaan, kunnen we gemakkelijk antwoorden: trainen, trainen en nog eens trainen. Echter op de vraag hoe we de grenzen afbakenen kunnen we niet zo makkelijk antwoorden. De meeste topsporters hebben wel eens te maken gehad met overtraining. Op de werkvloer is dit vergelijkbaar met een burn-out. Een mengeling van mentale en fysieke klachten als gevolg van jezelf het schompes werken of trainen, blindelings, in de jacht op grote zaken. De cruciale fout: te weinig rust nemen. En het eindigt er soms zelf mee dat wij stoppen met het werk dat we ooit zo leuk vonden of de schaatsen aan de wilgen hangen. 

Een zielig eind, maar velen van ons krabbelen op! Sterker, volwassener en met meer levenservaring. En dit terwijl we niet kunnen zeggen dat we de grens nu precies hebben afgebakend met vlaggetjes, want hoeveel uur kan ik werken of trainen zonder er dood bij neer te vallen? We weten het niet. Volgens mij hoeven we het ook niet te weten. De grens is ongeveer, vaag en een gevoelskwestie. Zodra we in de buurt komen voelen we het aan. 

Nu zijn er mensen die zo’n ‘ongeveerkwestie’ niet uit kunnen staan. Dit zijn veelal mensen die houden van gedetailleerde informatie, kleine stapjes, netjes uitgestippeld. Als ze een oplossing voor een probleem moeten zoeken, dan trekken ze precies na wat de fouten van het oude systeem zijn geweest. 

Je hebt ook mensen die het omgekeerde prettig vinden, ze houden van een conceptversies, grote lijnen, abstractie. Als er problemen opgelost moeten worden, zoeken ze naar een oplossing voor het probleem en laten ze het oude systeem achter zich. Kortom, ze kiezen een richting van ‘ongeveer’ en komen dan uit op het einddoel. Ik ben er zo eentje en ik houd van zoeken, maar vooral van vinden. Een klein voorbeeldje is de vraag om dit stuk te schrijven. Het onderwerp: zomerperiode, met een sportpsychologisch tintje. Een breed concept waar we alle kanten mee uitkunnen. Heerlijk. 

Er is geen goed of fout in de tegengestelde voorkeuren. Echter zijn de verschillen tussen de mensen van ‘stap-voor-stap’ en de mensen van ‘ongeveer’ grappig en erg herkenbaar. Neem nu het bijwonen van presentaties. De eerste groep mensen is zo gedetailleerd, dat je er soms moe van wordt. De tweede groep springt van de hak-op-de-tak en kun je amper volgen. Nog een voorbeeld. Hoe leest u de krant? De eerste groep leest namelijk de interessante stukken woord-voor-woord. De tweede groep scant de interessante stukken en zien alleen wat steekwoorden. 

Een kleine anekdote: Vorige winter zat ik met mijn ploegmaten in de auto onderweg naar het huis van ploeggenoot Mireille in Emmeloord. ‘Berly (mijn bijnaam), weet jij waar het is?’ ‘Ja, ik weet wel waar het is.’ ‘Welke afslag moeten we dan nemen, deze of de volgende Emmeloord?’ ‘Ach joh, pak er maar één. Het ligt ergens in het midden, als we maar die kant op rijden.’ Ik zag haar verbazing en haar spijt dat ze geen tomtom had aangezet. Ze vond het helemaal niets. Hoewel ze het idee had dat ze meer aan haar grote vriend tomtom zou hebben dan aan mij, zouden we toch op plaats van bestemming komen. Dat weet ik zeker. 

Goed, ik moet eerlijk zijn: het gebeurt mij wel vaker dat mijn route van ‘ongeveer’ zo’n 7 minuten langer duurt dan de route van tom. Daar heb ik wel een oplossing voor! Ik calculeer altijd extra tijd in. Voor de één is dit heel herkenbaar. Voor de ander onbegrijpelijk. Voor deze laatste groep mensen: de fun zit hem in de route. Je leert namelijk altijd wel iets van de weg die je kiest! 

Even terug naar de sport en de zomer. Het maakt mij dus niet uit hoe ik aan de top kom, als ik er maar kom en met de voorwaarde dat ik terugkijk op een mooie route. In de zomer betekent dit dat je ook met een bepaalde insteek traint. Want hoewel ik heel doelgericht naar een einddoel toewerk, wil ik mijn tussendoelen globaal houden en vooral niet ‘stap-voor-stap’ uitstippelen. Daar krijg ik het benauwd van en dan remt mijn ontwikkeling. Ik bespreek daarom duidelijk met Jack welke verbeteringen, einddoelen, ik wil zien aan het einde voor de zomer. Jack regelt dan het ‘stap-voor-stap’ werk en biedt structuur in het trainingsschema. Ik volg netjes de trainingen en kijk daarbuitenom naar mogelijkheden om nog meer te kunnen groeien in de zaken waarin ik verbetering wil zien. Ook kijk ik of de trainingen zo zijn opgebouwd dat ik denk dat ik die meeste progressie kan pakken. Dat wil zeggen, een reflectiemoment na iedere training. Dit alles blijft ervoor zorgen dat ik mijzelf de hele zomer uitdaag en met zuur op het stuur mijn fietstrainingen afrond. 

Mocht uzelf ook zoals ik in elkaar steken, dan is het soms lastig communiceren. Kleine tip bij het presenteren of uitwerken van dingen. Begin allereerst met een brainstormsessie en gooi daar al je creativiteit in, voordat je er een ander mee lastig valt. Vervolgens kun je dan de verbanden onderzoeken en duidelijk je ideeën presenteren aan de ander. Want wat hebben wij een mazzel met al die leuke gedachten en verbanden, die niet iedereen kan volgen. Jack is mijn vaagheid gelukkig wel gewend en ook mijn ploeggenoten zijn op de hoogte, ik ben zelfs niet de enige. 

Maar laten we niet vergeten dat er een overkoepelend systeem nodig blijft om te kunnen presteren en te zoeken naar die grenzen. En dat systeem vind ik in de trainer Jack, de ploegleiding, de verzorging, de schaatsmeiden gezamenlijk en de sponsor mkbasics.nl. Het mooie is dat iedereen gedreven wordt door een eigen vorm van motivatie, maar gezamenlijk vormen we daardoor een steevast web. We gaan voor de maximale prestatie. De één doet het op z’n ‘ongeveer’, de ander ‘stap-voor-stap’. Allen met dezelfde hoeveelheid energie.

Ik ga deze zomer dus geen vlaggen in de aarde steken, ik reis liever. Wat gaat u doen?
Groeten, 
Kimberly

Geschreven door: Rik Nijkamp