Mentale voorbereiding

Afgelopen november vroeg onze coach, Jack de Rijke, mij een verhaal te schrijven voor de website van mkbasics.nl. Een stuk over mentale voorbereiding. Het is nu half januari en eindelijk zit ik achter mijn laptop. 

Eenieder herkent ongetwijfeld het fenomeen waarbij je een mooie opdracht of project hebt gekregen. Gepaard met trots en vreugde vanwege het mooie onderwerp, wil je beginnen aan iets wat bij je past. Er is geen deadline, je gaat iets doen of maken en krijgt alle vrijheid om het project in volle glorie af te ronden. En dan…blijkt het begin op eens lastig, de uitstel modus is aangezet en er komt maar weinig van de grond. Dat terwijl je het zo graag goed wilde doen, misschien zelfs vereerd was dat juist jij deze opdracht mocht gaan doen.

Voor mij is dit uitstellen in ieder geval herkenbaar, zo stelde ik dit verhaal uit, mijn scriptie werd steeds moeilijker om aan te werken en kom ik het ook tegen tijdens het schaatsen richting belangrijke wedstrijden. Waarom doe ik dat? 

Ik ben immers blij met de opdracht.. Juist daar zit de crux. Omdat ik blij ben, wil ik er voor gaan en bovenal het zo goed mogelijk doen. Liever gezegd, dit is een mooie opdracht, deze verdient een perfect resultaat of een prijs op het hoogste podium. De angst bekruipt mij dat ik het niet goed genoeg doe, dat ik mijn enthousiasme niet kan waarmaken in kwaliteit en zal falen op het resultaat. 

Schaatsen is een ‘gevoel’ ,een veel gehoorde kreet. Daarmee is schaatsen op sommige momenten weinig tastbaar en wordt beïnvloed door factoren die je algehele gevoel beïnvloeden. Vroeger, wanneer ik me niet lekker voelde en ging schaatsen, dan zocht ik naar het goede gevoel . Ik zocht naar de gezondheid, fitheid en de lekkere slag die ik nodig dacht te hebben voor een goede wedstrijd. Als ik het in de training niet vond, haakte ik af, voltooide mijn dagelijkse trainingsprogramma niet en stelde mijn wedstrijd steeds verder uit. Ik stelde uit omdat ik bang was dat het wedstrijdresultaat zou tegenvallen bij mijn en ieders verwachting, ik stelde uit en uit en uit net zolang totdat ik schaatsen niet meer leuk vond.

Nu doe ik het anders. Nog steeds streef ik naar een resultaat. Het verschil met vroeger is dat ik mij realiseer dat de weg naar het resultaat bepaalt wat het resultaat gaat worden. En dat wanneer je uitstelt en zoekt naar iets wat niet tastbaar is er geen fundament ontstaat om een resultaat op te bouwen. Mijn professor leerde mij gewoon te doen. ‘ga maar onderzoeken en schrijven, je kunt niet verwachten dat je direct een senior onderzoeker bent’. Na maanden uitstel, met de gedachte ‘ik kan het niet goed genoeg’, ben ik ‘gaan doen’. Snel ontstond er een document waar ik steeds verder op kon bouwen, het resultaat bleek beter dan verwacht.

Afgelopen zomer volg ik de gehele zomer mijn programma, elke training doe ik mijn best. Een goede dag of een slechte dag, beter dan mijn best kan ik niet doen en zo bouw ik aan mijn fundament. Fit stap ik in september op het ijs, ik blijf bouwen, zo voelt elke training. Zoeken naar gevoel doe ik zo min mogelijk, bouwen op gevoel des te meer. Heel af en toe laat ik mij verleiden tot mijn ‘zoektocht’, in plaats van het ontastbare gevoel vraag ik om rondetijden. Meetbaar maken van het schaatsgevoel om toch mezelf een beetje tegemoet te komen. En het mooie van meten is, dat je er vervolgens weer op kunt bouwen. Snelle rondetijd en slecht gevoel, ik bouw verder richting mijn resultaat.

Een mooie opdracht, een verhaaltje voor een website, een afstudeeronderzoek of een Olympisch kwalificatie toernooi. ‘Gewoon doen’, een eigen bouwwerk creëren met een wapperende wimpel op de top. Een mooi resultaat is wat mijn ‘mentale voorbereiding’ mij brengt. Mijn wimpel wappert in Sotsji…op welk ‘gebouw’ wappert die van u?

Carien Kleibeuker

Geschreven door: Rik Nijkamp