Meerdere wegen leiden naar Rome

Kent u dat gevoel? Ergens helemaal klaar voor zijn en dan gaat het niet door… Ik had zo’n vergelijkbaar gevoel toen ik ongeveer twee maanden geleden mijn sleutelbeen brak tijdens een fietswedstrijd. Het nieuwe seizoen, seizoen 2013-2014, was amper begonnen en ik moest alweer rust nemen. Rust nemen is al lastig, maar al helemaal als je net uit een rust periode komt en je dus juist weer bomvol energie zit om er tegenaan te gaan!

Ik kan hier dus ook heel slecht tegen. Stilzitten is niks voor mij. In de ‘’normale’’ rustperiode na seizoen 2012-2013 leg je alleen het schaatsen en de daarbij behorende zaken naast je neer, maar in deze rustperiode kon ik me ook lastig op andere dingen focussen omdat ik vrij weinig kon met één arm. Doordat mijn sleutelbeen na de breuk in een nogal vreemde stand stond, moest ik geopereerd worden en werd er een plaatje met pinnetjes ingezet. Het ‘’voordeel’’ hiervan was dat ik al redelijk snel weer wat kon doen. De Tacx (soort hometrainer) die ik normaal gesproken liever niet aanraak, bood nu uitkomst, ik kon me daar zo af en toe lekker op uitleven. Toch hield ik constant een behoorlijk baal gevoel als ik over de groeps WhatsApp las hoe lekker mijn ploeggenoten bezig waren. Natuurlijk ben ik hartstikke blij voor hun, maar ik was toch wel een beetje jaloers. Twee weken lang ben ik niet echt de gezelligste geweest, totdat ze het thuis genoeg vonden. ‘’Iedereen heeft weleens wat Iris’’. Ohja… dacht ik toen, dat is ook zo. En ik bedacht me, ‘’helpt het om me constant zo druk te maken?’’. Het antwoord kunt u vast zelf al verzinnen: het helpt niks. Misschien werkt het alleen nog maar tegen zelfs.

De figuurlijke knop moest en ging om. Best lastig om te accepteren dat iets anders loopt dan vooraf gepland. Achteraf gezien valt deze ‘’tegenslag’’ natuurlijk wel mee, maar op zo’n moment is relativeren niet echt mijn ding. Ik volgde nog steeds de groeps WhatsApp, maar kon ook genieten van de stapjes die ik zelf maakte. Oke, ik fietste misschien geen zes uur op een dag, maar ik had wel weer voor het eerst buiten gefietst, toch weer een stapje dichterbij. Ik kon weer naar m’n stage, heb eigenlijk niks gemist op school en was weer ‘’in training’’. Dit alles door het allemaal wat positiever te bekijken. Het revalideren is erg snel gegaan, ik ging elke week met grote sprongen vooruit. Binnen een maand heb ik me weer kunnen aansluiten bij de ploeg. Dat was heel fijn. Je kunt je weer meten met je ploeggenoten en alleen het samen trainen zorgt er al voor dat alles ineens weer wat makkelijker gaat. Als sporter kun je je snel gek laten maken, ik in ieder geval wel. 

Ik heb al snel het idee dat ik mijlenver achter lig… Het is goed als anderen dan even je ogen openen en je alles weer positief gaat bekijken. En wat dan eigenlijk nog belangrijker is: ga uit van jezelf. Blijf vasthouden aan je eigen ‘’plan’’. Een doel is op meerdere manieren te behalen, want: er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden…toch?
Geschreven door: Rik Nijkamp