In gevecht met jezelf…

Daar gingen we dan zo’n 7 weken geleden, het was de eerste gezamenlijke skeelertraining van het nieuwe seizoen met de schaatsmeiden. Ik had de dag ervoor mijn nieuwe skeelers nog omgeruild voor een maat groter. Want op het kleinere paar had ik zulke gigantische blaren ontwikkelt, dat ik daar geen seizoen op wilde tobben. Slechts 10 minuten heb ik ze kunnen uit proberen en kunnen testen of deze dan wel goed zaten. De laatste bocht van het blokje inrijden doe ik iets heel onhandigs, ik haak mezelf en vlieg over de kop. Onbewust probeer ik nog een mooie judorol, maar het asfalt zorgt ervoor dat ik anders dan de bedoeling, stroef vol op mijn schouder beland. Ik rol door en kom in zit. Tijdens mijn rol zie ik nog een skeeler van Elma of Carla over me heen komen, gelukkig kunnen zij mij net ontwijken. Eerst probeer ik nog op de staan, maar dan voel ik een pijnlijke steek over mijn sleutelbeen. Ik weet meteen hoe laat het is… Onee he, ben ik nu echt nummer 4 in dit team? Nee! Niet nu! Ik mag dit weekend zulke leuke wielerkoersen rijden! Is mijn eerste gedachte. Krom eigenlijk wat er allemaal direct door je hoofd gaat. Onderweg naar het ziekenhuis, gereden door ploeggenoot Elma begin ik steeds meer van de situatie te balen. Dit is een beroerde timing! Net nu de trainingen weer beginnen, de skeeler en wielerwedstrijden eraan komen en hoe ga ik dit oplossen met mijn werk in de fitness en als fysiotherapeut?

In het ziekenhuis blijkt na overleg met de orthopeed de beste oplossing opereren. Het mooie van opereren is dat de boel meteen weer vast zit. De eerste week is het nog wel vol te houden. Ik doe zoals belooft rustig aan en blijf thuis terwijl mijn teamgenoten doorgaan met de trainingen. Na 10 dagen moet ik terug voor controle. De wond ziet er goed uit, maar van wat de orthopeed mij verteld kan ik wel janken. Ik moet nog zeker 6 weken tot 3 maanden rekenen voor mijn herstel en voor ik überhaupt weer buiten op de racefiets kan stappen. Dat is een dikke tegenvaller!

Eén week is nog te doen, maar na deze week word ik onrustig. Hoe ga ik dit volhouden? Ik kan niet doen wat ik normaal zou doen in mijn voorbereiding naar een nieuw seizoen. Ook kan ik niet lekker trainen en bewegen, ik voel me er niet goed bij. Ook mijn lijf reageert raar die normaal gewend is, dagelijks een beetje uitgedaagd te worden.

Een ruime week na mijn operatie vind ik het wel goed en kruip op de tacx. De tacx is bij menig sporter een gehaat ding, daar kruip je echt niet voor je lol op. Maar een uur lang tacxen heeft nog nooit zo fijn gevoeld. Na de 3e en 4e keer wordt het vervelend. En de vijfde keer op de tacx verleg ik mijn grens. Omdat de rest van de ploeg in Limburg de grenslandklassieker aan het fietsen was vond ik dat ik ook wel een lange duurrit kon doen. Ik had nooit maar dan ook nooit gedacht dat ik ooit 2,5 uur lang op een tacx zou kunnen zitten. 

Twee en halve week na mijn operatie heb ik het gewoon voorzichtig aan geprobeerd. Ik ben buiten op de racefiets gestapt en het was het lekkerste fietstochtje buiten sinds tijden! Steunend op 1 arm heb ik een rustig rondje uitgezocht waar het niet al te druk zou zijn met verkeer. 

Voorzichtig aan heb ik samen met m’n trainer per week bekeken wat ik aankon in de trainingen. Ik ging de eerste paar keren wel mee naar de looptrainingen, maar wilde lopen nog niet? Dan pasten we de training toch aan voor een ander leuk alternatief. Vanuit mijn fysiotherapeutische achtergrond heb ik de nodige kennis over botbreuken en de hersteltijd ervan. Zo staat er bijvoorbeeld 6 weken voor een botbreuk maar tegen beter weten in start ik 5 weken later in de Parel van de Veluwe. Hartstikke spannend natuurlijk, na veel overleg met trainer, sportarts, ploeggenoten en na lang twijfelen heb ik het risico genomen om mee te koersen. Het is constant een soort gevecht met jezelf. Wat kan ik al doen? Zal ik de wedstrijd rijden of niet? Als ik rijd moet ik niet vallen, het brengt enige risico’s met zich mee.

Daarom is in de weken na mijn operatie mijn geduld behoorlijk op de proef gesteld. In eerste instantie een dikke tegenslag. Het moeten accepteren dat de dingen niet gaan zoals je zou willen. Het niet kunnen rijden van skeeler en wielerwedstrijden. Ik weet dat het herstel veel energie kost. Daarom heb ik zeker de eerste 2 weken rustig aan gedaan. En toch word ik na 3 weken onrustig, dat zit in mijn aard. Ik zie al mijn ploeggenoten wel trainen en zelf kan ik niks of word ik beperkt in mijn trainingen. Maar ook buiten de sport baal ik. Goede sollicitatiegesprekken hebben, maar simpelweg nog niet aan de slag kunnen als fysiotherapeut met zo’n schouder. 

Nu zo’n 7,5 week verder is het mij ook wel weer mee gevallen. Afgelopen week is mijn sleutelbeen weer op de foto gezet ter controle. Op de foto was te zien dat het sleutelbeen al goed aan elkaar aan het groeien is. Het herstel is voor zo’n gecompliceerde breuk vrij vlot gegaan. Ook was het heel fijn om te merken dat ik een hecht team om mij heen heb. De support van de meiden en de rest van het begeleidingsteam hebben zeker aan bijgedragen aan een positief herstel! En uiteindelijk kom je er alleen maar sterker uit….
Geschreven door: Imke Vormeer
03-07-2014