Het Werk Gaat Door, dus focus!

Mkbasics.nl ondersteunt de schaatsmeiden van het dames marathonteam alweer voor het 3e seizoen door zich als hoofdsponsor te verbinden aan het team. Steeds weer onder de indruk van de inspanningen en de discipline om optimaal te presteren... Dit maal aan het woord Mireille Reitsma. 

Ik sla mijn agenda open op 2 februari. Een dikke streep staat er op deze dag onder de woorden Alternatieve Elfstedentocht. 

Nog even en we kunnen de bus inpakken voor onze reis naar de Weissensee in Oostenrijk. De marathonteams mkbasics.nl en paletschilderwerken zijn klaar voor de grote wedstrijden, het AKM (80km), het Open Nederlands Kampioenschap (70km) en als klapper van de week: de Alternatieve Elfstedentocht (200km). Tweehonderdkilometer! Dat is net zover als van Heerenveen naar Delft en dan schaatsend. Die ene wedstrijd die al de hele zomer door mijn hoofd speelt en onderstreept in mijn agenda staat. Hoe kun je je voorbereiden op 6,5 uur schaatsen op topniveau?

De acht schaatsmeiden van mkbasics.nl en paletschilderwerken hebben veel uren getraind. Een zomer lang hebben we gebikkeld op de fiets, intensieve intervallen gerend en pittige sprongtrainingen afgewerkt. Ieder met een individueel en een teamdoel voor ogen. Op onze trainingskleren staat de slogan van mkbasics.nl gedrukt: Het werk gaat door. 

Een leus die ons heeft gemotiveerd bij hele zware trainingen om net dat ene tandje er nog bij te zetten, en wordt nu na wedstrijden vaak gebruikt, ongeacht of er minder goed of super is gepresteerd. Na een verlopen wedstrijd volgt al snel een volgende waar de focus weer op moet liggen: ‘het werk gaat door’. En dat kan alleen als je goed voor jezelf zorgt. De trainingen hebben er voor gezorgd dat je fit bent, maar nu moet je dat ook blijven, in je lijf en in je hoofd. Een balans zoeken in je arbeid en je rust. 

Terug naar de 200km. Goed voorbereid staan we aan de start, de uren zijn gemaakt en daar moet je op vertrouwen. Nu tellen de uren in de wedstrijd. Alle teamgenoten krijgen een eigen taak. Zo zijn er de gangmakers, degene die de eerste helft van de koers hard moeten maken en het peloton af moet matten; de aanvallende kanshebbers die zich in het begin kunnen sparen door het werk van de gangmakers en de tweede helft moeten knallen; en de afmakers, degene die een sprint zouden kunnen winnen als we toch in een groep finishen. 

Ikzelf ben een aanvallende kanshebber en zorg dat ik in het eerste gedeelte van de wedstrijd in een steady state kom. Dat wil zeggen: rijden op een cruise control om energie te sparen en in de tweede helft van de race te kunnen vlammen. Mentaal best lastig, jezelf sparen en rustig houden terwijl de gangmakers in het team zich voorin met de koers bemoeien. 

Mijn moeilijke moment ligt vaak bij 90 km, je lijf wordt moe en begint zeer te doen, maar nog steeds moet je je rustig houden en je focus is dan zo makkelijk te verliezen. Waarvoor rijd ik hier nou die rondjes? Welke gek vind dit nou leuk? Ik toch zeker niet. De tranen staan in mijn ogen, mijn rug doet zeer, zou opgeven niet veel makkelijker zijn? Nee! Echt niet, opgeven is voor een paar minuten een oplossing, de pijn uit de benen, gewoon lekker gaan liggen, dat zou toch heerlijk zijn. Maar dan terug naar de focus, bedenken waarom ik aan de start stond. Herinner je je Doel. Winst! Daarvoor heb ik mijn uren gedraaid van het zomer. Daarvoor heb ik mij gespaard, vroeg naar bed gegaan en gelet op mijn gezondheid. Dat Doel, de winst, dat is waarvoor ik mijn tranen uit mijn ogen veeg en met een zeer lijf nog niet eens op de helft van de race mijn focus weer vind. 

Je zou het kunnen vergelijken met een opdracht in je werk. Het begin van de opdracht gaat prima, de randvoorwaarden zijn duidelijk en je hebt er zin in. Halverwege sluipt de sleur erin, het eind is nog niet in zicht en hoe gemakkelijk is het om wat langer koffie te drinken en met een collega te babbelen over het feestje van aankomend weekend. Focus, herinner je je doel!

De tweede helft van de 200km gaat het om scherp blijven en de juiste beslissingen nemen. Plaats ik mijn aanval, moet ik mee met deze groep? Wat doet de rest van het team? Een goed overleg met je teamgenoten is heel belangrijk in deze fase, onderlinge communicatie kan de overwinning brengen. Praten, een blik, een vinger, als je teamgenoot het maar begrijpt en de concurrentie er niet veel wijzer uit wordt. In de voorbespreking leidt dit soms tot hilariteit, de grappigste woorden worden verzonnen om iets aan elkaar duidelijk te maken, maar na 5 uur schaatsen vind je dat helemaal niet meer grappig. De eindfase van de wedstrijd brengt verhoogde alertheid met zich mee, een spanning die zich toewerkt naar een hoogtepunt. 

Nu gaat het erom, die winst willen we grijpen! ‘Het werk gaat door!’, hoe moe je nu ook bent. Een rijder in vorm heeft deze alertheid, maar als je er doorheen zit, de pijn niet meer weg te denken is, de benen van je voorganger de horizon zijn geworden en de scheuren in het ijs je grootste vijand zijn, is deze alertheid er niet meer. Het onderscheid kan worden gemaakt en de sterksten hebben een gevecht om de finishstreep als eerste te passeren. De strijd in de laatste 30km is voornamelijk een strijd met jezelf, win je van jezelf en kun je het teamoverzicht behouden, dan kun je ook winnen van de rest. 

2 Februari, de onderstreepte datum in onze agenda. Mijn focus is er. Nu de winst.